توقف پارکینسون با ورزش

مطالعه جدید در مجله PNAS بر روی حیوانات نشان داد که هورمونی به نام آیریسین (irisin) که هورمونی است که در طول ورزش کردن توسط عضلات ترشح می‌شود، علائم عصبی بیماری پارکینسون را بهبود می‌بخشد.

به گزارش خبرگزاری جان هاپکینز و نیو اطلس، این هورمون که در طول ورزش توسط عضلات ترشح می‌شود، سطح پروتئین سمی مرتبط با بیماری پارکینسون را کاهش می‌دهد. مطالعات امیدوار کننده روی حیوانات نشان می‌دهد که می‌توان درمان‌های آینده را بر پایه مدلی که این هورمون روی سلامت مغز تاثیر می‌گذارد، توسعه و بهبود بخشید .

در سال ۲۰۱۲، تیمی از محققان دانشکده پزشکی هاروارد یک مطالعه مهم را منتشر کردند. در آن گزارش از کشف یک هورمون جدید که حین ورزش توسط عضلات ترشح می‌شود، منتشر شد. محققان نام این هورمون را آیریسین (irisin) گذاشتند.

برای چندین سال جامعه علمی بحث می‌کرد که آیا irisin که در ابتدا در موش‌ها شناسایی شد، واقعاً در انسان وجود دارد یا خیر. در سال ۲۰۱۵ این بحث در نهایت به نتیجه رسید و با تحقیقات جدید مشخص و تایید شد که آیریسین در انسان نیز وجود دارد و توسط عضلات اسکلتی در انسان در حین ورزش ترشح می‌شود. البته، این منجر به بحث جدیدی در مورد تأثیرات این هورمون بر سلامت انسان شد.

خیلی زود، سرنخ‌های جالبی در مورد اثرات آیریسین بر مغز به دست آمد، مطالعات نشان داد این هورمون می‌تواند از سد خونی مغزی (blood-brain barrier) عبور کند و به طور بالقوه فعالیت مفیدی را در هیپوکامپ ایجاد کند. یک مطالعه روی موش‌ها در سال ۲۰۱۹ نیز نشان داد که افزایش سطح آیریسین در مدل‌های حیوانی مبتلا به آلزایمر موجب بهبود انعطاف و شکل‌پذیری مغز و حافظه می‌شود.

این مطالعه جدید زمانی شکل گرفت که “بروس اشپیگلمن” یکی از نویسندگان مطالعه اولیه کشف آیریسین در سال ۲۰۱۲ با “تد داوسون” محقق بیماری‌های عصبی برای بررسی اثرات آیریسین بر بیماری پارکینسون همکاری کرد.

مدت‌هاست که مشخص شده ورزش برای بیماران پارکینسون فوق‌العاده مفید است و اغلب، پیشرفت بیماری را کند می‌کند؛ بنابراین “داوسون” و “اشپیگلمن” به این فکر کردند که آیا آیریسین می‌تواند نقش خاصی در بهبود علائم پارکینسون داشته باشد یا خیر.

و پارکینسون cistc

تحقیقات جدید در چندین آزمایش روی موش‌ها نشان داد که آیریسین می‌تواند از تخریب نورون‌های دوپامین مرتبط با بیماری پارکینسون جلوگیری کند. این مطالعه همچنین نشان داد که آیریسین، تجمع آلفا سینوکلئین را که پروتئین‌هایی هستند که در کنار هم قرار می‌گیرند و منجر به تخریب عصبی پارکینسون می‌شوند، کاهش می‌دهد.

یکی از یافته‌های جالب در این مطالعه این است که درمان با آیریسین می‌تواند اثرات پارکینسون را معکوس کند. یک آزمایش حیوانی خاص نشانه‌های امیدوارکننده‌ای را ارائه داد که نشان می‌دهد آیریسین می‌تواند برخی از جنبه‌های بیماری را معکوس کند، اما محققان می‌گویند مطالعات بیشتری برای درک این مکانیسم نیاز است.

محققان در این مطالعه آورده‌اند: برای هر درمان انسانی‌ایمهم است که بتوانیم تعیین کنیم که آیا آیریسین می‌تواند پیشرفت پارکینسون را پس از شروع علائم عصبی متوقف کند یا خیر و همچنین تعیین اثرات آیریسین در سایر مدل‌های مبتلا به پارکینسون نیز مهم خواهد بود. با این وجود، نوید قابل توجهی وجود دارد که ممکن است آیریسین به عنوان یک درمان برای این بیماری توسعه یابد.

اینکه چگونه این روش به یک درمان انسانی منجر می‌شود، هنوز مشخص نیست. درک بهتر اینکه چگونه آیریسین می‌تواند سیل رویداد‌های تخریب عصبی که منجر به پارکینسون می‌شوند را مختل کند، ممکن است به محققان در توسعه پروتئین یا یک ژن‌درمانی خاص کمک کند. با این حال این یافته‌ها در کوتاه‌مدت، سرنخ‌هایی قوی درباره اینکه چگونه ورزش می‌تواند به ویژه در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون مفید باشد، ارائه می‌دهد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

2 × 5 =

دکمه بازگشت به بالا